Dostarczenie treści cyfrowych- w niniejszym artykule postaram się omówić kwestię, wynikającą z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który jest istotny z punktu widzenia zarówno konsumenta, jak i przedsiębiorcy. Dotyczy on w głównej mierze prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa przez konsumenta w świetle dostarczania treści cyfrowych.
Omawiane kwestie dotyczą w głównej mierze interpretacji przepisów zawartych w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a dokładniej ich art. 2 p. 11, art. 14 ust. 3 oraz art. 16.
Proporcjonalna zapłata ceny w związku z rozpoczęciem świadczenia usług w czasie gdy konsumentowi przysługuje jeszcze prawo do odstąpienia od umowy
Zgodnie z wspomnianym art. 14 ust. 3 Dyrektywy „W przypadku gdy konsument wykonuje prawo do odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania zgodnie z art. 7 ust. 3 lub art. 8 ust. 8, konsument płaci przedsiębiorcy kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy. Proporcjonalna kwota, którą konsument ma zapłacić przedsiębiorcy, jest obliczana na podstawie łącznej ceny uzgodnionej w umowie. Jeżeli łączna cena jest nadmierna, proporcjonalna kwota obliczana jest na podstawie wartości rynkowej spełnionych świadczeń”.
Na podstawie tego przepisu powstała wątpliwość dotycząca możliwości naliczenia opłaty od konsumenta zgodnie z zawartą umową. Chodzi dokładnie o określenie za jaki czas i w jakiej wysokości opłata ta powinna być naliczona i jak się to ma do całkowitej kwoty należności wynikającej z umowy. Spornym jest okres, w którym przedsiębiorca rozpoczął świadczenie usługi aż do chwili, w której konsument zgłosił chęć skorzystania ze swojego prawa do odstąpienia od umowy.
Na marginesie przypomnieć należy, że w obecnym stanie prawnym konsument ma 14 dni na odstąpienie od umowy zawartej z przedsiębiorcą poza lokalem przedsiębiorcy bez podania przyczyny. Warto zwrócić uwagę też na rozróżnienie dwóch sytuacji, tj.:
1. Gdy umowa, zgodnie z którą spełniane jest niejednolite świadczenie, lecz świadczenie złożone, które składa się z kilku świadczeń częściowych. Czy wówczas należność obliczyć wyłącznie pro rata temporis, czyli stosownie do upływu czasu, w przypadku gdy konsument wprawdzie dokonuje zapłaty za świadczenie złożone zgodnie z zasadą pro rata temporis, lecz świadczenia częściowe są spełniane w różnym tempie?
2. Czy należność za świadczenie usługi do czasu odstąpienia od umowy również należy wyliczyć zgodnie z zasadą pro rata temporis, gdy jedno ze świadczeń (częściowych) spełniane jest wprawdzie w sposób ciągły, lecz na początku okresu obowiązywania umowy ma większą lub mniejszą wartość dla konsumenta?
Udzielając odpowiedzi na powyższe pytania należy pamiętać o tym, że:
Po pierwsze, by stosowanie powyższych przepisów było możliwe tzn. powstała możliwość proporcjonalnego, do czasu świadczenia usługi, naliczenia opłaty to konsument musi zażądać od przedsiębiorcy rozpoczęcia wykonywania umowy przed upływem terminu uprawniającego do odstąpienia od umowy. Będzie on wówczas zobowiązany do zapłacenia przedsiębiorcy kwoty, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy. Trybunał w tym miejscu doprecyzował, że proporcjonalna kwotę nalicza się od łącznej ceny uzgodnionej w umowie.
Po drugie, należną od konsumenta kwotę należy obliczyć uwzględniając co do zasady wszystkie świadczenia, które są przedmiotem umowy, a mianowicie świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze, niezbędne do zapewnienia tego świadczenia głównego.
Po trzecie, może pojawić się sytuacja, w której główne świadczenie wynikające z umowy ma zostać wykonane na samym początku jej wykonywania. W takim przypadku kluczowe będzie czy wartość tego jednorazowego świadczenia na początku usługi została wyodrębniona i miała być płacona oddzielnie od trwającej dalej usługi. Jeżeli cena ta została określona odrębnie Trybunał stwierdził, że dojdzie do swego rodzaju wyjątku. Otóż w takiej sytuacji należna od konsumenta cena obejmie w całości tą wykonaną jednorazowo usługę. Warunkiem jest możliwość oddzielenia tej czynności od całości usługi zarówno w zakresie ceny, jak i jej wykonania.
Jak określić czy cena za usługę jest nadmierna?
Nadmierna łączna cena w świetle art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83. Jak określić czy cena za usługę jest nadmierna?
W omawianym orzeczeniu Trybunału powstała ciekawa kwestia wymagająca wyjaśnienia. Otóż w sprawie pojawiła się wątpliwość co do tego czy w sytuacji gdy usługa jest sprzedawana jednej osobie po cenie znacząco wyższej niż innej osobie to czy cena tej usługi będzie uznana za nadmierną? Przypomnieć należy, że zgodnie z omawianym przepisem „jeżeli łączna cena jest nadmierna, proporcjonalna kwota obliczana jest na podstawie wartości rynkowej spełnionych świadczeń”.
Trybunał zajął stanowisku, zgodnie z którym wartość rynkową należy określać poprzez porównanie z ceną równoważnej usługi świadczonej przez innych przedsiębiorców w chwili zawarcia umowy. A zatem by określić czy cena usługi jest nadmierna należy wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, tj. zarówno cenę za jaką te same usługi oferuje ten sam przedsiębiorca innym konsumentom oraz cenę równoważnej usługi świadczonej przez innych przedsiębiorców.
Częściowe świadczenie usługi poprzez dostarczenie treści cyfrowych. Definicja treści cyfrowych.
Kolejny aspekt poruszany w wyroku Trybunału dotyczył określenia kiedy mamy do czynienia z treścią cyfrową oraz czy jeżeli część usługi stanowi dostarczenie treści cyfrowych to czy wówczas konsument może odstąpić od umowy i jak się to ma do zapłaty proporcjonalnej ceny za czas świadczenia usługi.
Zacznijmy od zdefiniowania treści cyfrowych. Zgodnie z art. 2 p. 11 Dyrektywy „treści cyfrowe” oznaczają treści cyfrowe w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770”. Śpieszę z rozwinięciem tego zagadnienia. Treści cyfrowe oznaczają dane wytwarzane i dostarczane w formie cyfrowej, takie jak: programy komputerowe, aplikacje, gry, muzyka, nagrania wizualne lub teksty, bez względu na to, czy dostęp do nich osiąga się poprzez pobieranie, czy poprzez odbiór danych przesyłanych strumieniowo, na trwałym nośniku, czy przy użyciu jakichkolwiek innych środków.”
W tym miejscu Trybunał wziął pod uwagę treść art. 16 lit. m Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, który stanowi wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy przez konsumenta. Trybunał uznał, że przepis ten jako stanowiący wyjątek należy interpretować ściśle a zatem nie można stosować do niego analogii.
Tłumacząc powyższe na prostszy język, a zarazem wskazując co jest najważniejsze w omawianym wyroku. Nie wszystkie dane przesyłane konsumentowi w ramach wykonanej usługi stanowią treści cyfrowe stanowiące wyjątek w myśl wspomnianego art. 16 lit. m.
A zatem wyjątkiem uniemożliwiającym zastosowanie prawa do odstąpienia od umowy przez konsumenta nie będzie:
1. usługa, która pozwala konsumentowi na tworzenie, przetwarzanie lub przechowywanie danych w formie cyfrowej lub na dostęp do nich oraz na udostępnianie lub jakąkolwiek inną interakcję z danymi w formie cyfrowej, które są zamieszczane lub tworzone przez konsumenta lub innych użytkowników tej usługi, nie można jako takiej uznać za takie dostarczanie „treści cyfrowych”
2. raport z oceny osobowości na podstawie testu osobowości utworzonego w ramach usługi.
Podsumowanie
Podkreślić należy, że omawiany wyrok stanowi jedynie przykład i nie rozwiązuje wszelkich problemów mogących powstać na tle omawianych przepisów. Same zaś dyrektywy są ogólnikowe. Niejednokrotnie mogą powstać problemy z ich jednoznaczną interpretacją. W świetle omawianego zagadnienia chcę jednak zwrócić uwagę na następujące:
– konsument odstępując od umowy, w przypadku gdy usługę zaczęto świadczyć na jego żądanie jeszcze przed upływem terminu na odstąpienie, jest zobowiązany do pokrycia kosztów proporcjonalnie do wartości przedmiotu umowy z uwzględnieniem czasu korzystania z usługi,
– można żądać od konsumenta zapłaty za całość określonej usługi, mimo odstąpienia od umowy, a wykonanej w całości na początku jej świadczenia, jeżeli czynność ta stanowiła wyodrębniony element usługi i cena jej była odgórnie określona (lub np. jest oferowana do sprzedaży niezależnie),
– wyjątek w prawie do odstąpienia od umowy o dostarczenie treści cyfrowych należy interpretować ściśle, tzn. nie wszystko co jest przesyłane drogą elektroniczną stanowi treści cyfrowe podlegające wyjątkowi. Sam zaś fakt, że coś jest sporządzone w formie elektronicznej nie oznacza, że dostarczenie tego konsumentowi stanowi dostarczenie treści cyfrowych.
Ze względu na dynamiczny rozwój serwisu internetowego YouTube w niniejszym artykule udzielimy odpowiedzi na pytania, czy YouTube może ponieść odpowiedzialność za publikowanie obraźliwych materiałów filmowych? Jeżeli tak, to kiedy? Co należy rozumieć pod pojęciem „treści bezprawne”? Jaka jest granica swobody wypowiedzi w internecie, w szczególności jeśli chodzi wyrażanie opinii o osobach pełniących funkcje publiczne? Jaki jest zakres odpowiedzialności serwisu internetowego w przypadku przekroczenia tych granic?
Odpowiedzi na postawione wyżej pytania należy udzielić odwołując się do treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2017 r, sygn. akt I ACa 1208/16, który wyraził następujące stanowisko:
„Jakkolwiek wolność słowa gwarantowana jest przez polską Konstytucję, to jej granice wyznacza między innymi godność człowieka. Obraz kukły z rozchylonymi nogami, wyzywająco ubranej i bez majtek, jak i komentarze osób oglądających karykaturę powódki, naruszają w sposób bezpośredni sferę osobistą powódki.”
Powyższy pogląd został skonstruowany w oparciu o następujący stan faktyczny: osoba pełniąca funkcję publiczną zwróciła się do serwisu internetowego publikującego obraźliwe nagranie z jej udziałem o jego usunięcie w sposób uniemożliwiający dalsze odtwarzanie. Serwis internetowy tego nie uczynił mimo uzyskania wiarygodnej wiadomości o zamieszczeniu filmiku, którego treść naruszała dobra osobiste osoby zgłaszającej ten fakt.
Odpowiedzialność YouTube za naruszenie dóbr osobistych w związku z zamieszczaniem filmików zawierających treści bezprawne. Co powoduje możliwość pociągnięcia YouTube do odpowiedzialności cywilnej?
YouTube jako serwis internetowy funkcjonuje w Polsce w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Należy przybliżyć jej treść w związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym sprawy rozpatrywanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 w/w ustawy „Nie ponosi odpowiedzialności za przechowywane dane ten, kto udostępniając zasoby systemu teleinformatycznego w celu przechowywania danych przez usługobiorcę nie wie o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi działalności, a w razie otrzymania urzędowego zawiadomienia lub uzyskania wiarygodnej wiadomości o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi działalności niezwłocznie uniemożliwi dostęp do tych danych.”.
Z kolei w myśl art. 15 tej ustawy „Podmiot, który świadczy usługi określone w art. 12-14, nie jest obowiązany do sprawdzania przekazywanych, przechowywanych lub udostępnianych przez niego danych, o których mowa w art. 12-14.”. Należy zatem stwierdzić, że wprawdzie portale internetowe, w tym YouTube, nie mają obowiązku sprawdzania przekazywanych, przechowywanych lub udostępnianych przez nich danych, pod kątem ich bezprawności, niemniej jednak, w przypadku otrzymania przez serwis internetowy wiarygodnej wiadomości o bezprawnym ich charakterze jest on zobowiązany podjąć kroki ukierunkowane na uniemożliwienie dostępu do nich.
Oznacza to, że odpowiedzialność serwisu internetowego może powstać nie w przypadku przechowywania bezprawnych danych, lecz niepodjęcia działań zabezpieczających mimo uzyskania wiarygodnej wiadomości na temat przechowywania tego typu danych.
Pojęcie „treści bezprawne”
To czy mamy do czynienia z „treścią bezprawną” zależy od oceny konkretnego przypadku. Konkretyzując powyższe, w oparciu o stan faktyczny sprawy analizowanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, podstawowe znaczenie w zakresie określenia znaczenia tego pojęcia ma odpowiedź na pytanie, czy filmik przedstawiający kukłę stworzoną z dmuchanego manekina ubranego w czarną krótką sukienkę, do którego przytwierdzono w miejscu „twarzy” zdjęcie osoby pełniącej funkcję publiczną stanowi o naruszeniu dóbr osobistych takiej osoby?
O ile zdaniem Sądu I instancji odpowiedź na powyższe pytanie brzmi nie, ponieważ tego typu zachowanie wpisuje się w schemat dopuszczalnej krytyki działalności osoby pełniącej funkcję publiczną i może stanowić wyraz niezadowolenia względem prowadzonej polityki i urzędników. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który rozpoznał apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszoinstancyjny, obraz kukły z rozchylonymi nogami, wyzywająco ubranej i bez majtek, jak i komentarze osób oglądających karykaturę osoby pełniącej funkcję publiczną, naruszają w sposób bezpośredni jej sferę osobistą.
Wprawdzie osoby piastujące urzędy publiczne powinny liczyć się z możliwością poddania ich pracy weryfikacji, w tym poprzez wypowiadanie ocen krytycznych, jednak treść krytyki powinna mieścić się w pewnych dozwolonych ramach, z pominięciem sformułowań obraźliwych czy też wywołujących negatywne uczucia u osoby, której ów krytyka dotyczy.
Podstawowe znaczenie w tym zakresie mają normy konstytucyjne oraz międzynarodowe. Zgodnie z art. 54 ust. 1 Konstytucji RP „Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.”. Nie ulega wątpliwości, że ograniczenie względem powyższego prawa wynika z innych zapisów konstytucyjnych, tj. art. 47, w myśl którego „Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym.”, w tym również poprzez odniesienie się do gwarantowanej przez Konstytucję RP godności każdego człowieka.
Także Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. przewiduje, że wolność słowa nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniu, zważywszy m.in. na ochronę dóbr osobistych.
Zakres odpowiedzialności serwisu internetowego w przypadku braku reakcji na publikowane filmiki, których treść przekracza granice swobodnej wypowiedzi
Zlekceważenie przez serwis internetowy wiarygodnej wiadomości o bezprawnym charakterze danych przez niego udostępnianych stanowi przyczynienie się w sposób istotny do naruszenia dóbr osobistych osoby, której one dotyczą. Polega ono na tym, że pomimo świadomości udostępniania nagrań o obraźliwych treściach umożliwia do nich dostęp nieograniczonej liczbie osób.
Kodeks cywilny w art. 23 stanowi, że „Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.”. Katalog ten ma charakter otwarty.
Konsekwencje naruszenia dóbr osobistych wynikają z art. 24 KC. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu „Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.”. Ustęp 2 tego przepisu stanowi „Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.”.
Podsumowanie
YouTube może zatem ponieść odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych w związku z zamieszczaniem filmików zawierających treści bezprawne. Jego odpowiedzialność nie wynika z zamieszczenia takiego materiału filmowego na platformie internetowej, lecz wiąże się z zlekceważeniem wiarygodnej informacji o jego bezprawnym charakterze. Dlatego chcąc dochodzić swoich praw i rekompensaty w związku z opublikowaniem treści, które nas dotykają, należy koniecznie dokonać zgłoszenia takiego faktu serwisowi youtube.
Zamieszczamy nagranie z webinaru Q&A z prawnikiem, który odbył się 11 maja 2021 r. Kluczowym problemem poruszonym podczas tego webinaru, to odpowiedź na pytanie – W jaki sposób Sprzedawca może zabezpieczyć się przed odstąpieniem przez konsumenta od umowy o świadczenie usługi zawartej przez internet?
Bardzo dziękujemy naszym Klientom za aktywny udział w webinarze i zadane pytania – zebraliśmy ich aż 31! Na wszystkie pytania tym razem udało nam się odpowiedzieć podczas webinaru, pod nagraniem będzie można znaleźć tabelę z nimi – serdecznie zapraszamy do obejrzenia nagrania oraz lektury pytań i odpowiedzi. Już teraz zapraszamy na kolejne webinary Q&A – kolejny odbędzie się w czerwcu, będziemy o nim informować mailowo.
Nagranie z webinaru:
Poniżej zamieszczamy listę pytań zadanych podczas webinaru. Wskazujemy także odpowiedzi, które zostały udzielone podczas webinaru:
numer pytania
Treść pytania
Odpowiedź podczas webinaru
1
Czy kupujący to faktycznie konsument lub przedsiębiorca na prawach konsumenta?
TAK
2
Kto nigdy nie będzie obecnym konsumentem ani przedsiębiorcą na prawach konsumenta
TAK
3
Czy mamy wyłączenie stosowania ustawy o prawach konsumenta?
TAK
4
Czy zastosowanie ma wyjątek od prawa odstąpienia od umowy?
TAK
5
Ile zmiennych musi posiadać produkt, aby podlegał pod zapis o braku możliwości zwrotu? Mam sklep internetowy, w którym klient podje szereg parametrów produktu, a na ich podstawie przekazuje zamówienie do producenta, który wykonuje produkt, czy taka sytuacja podlega pod brak możliwości zwrotu?
TAK
6
Jak wycofać się ze sprzedaży w przypadku kiedy na stronie sklepu była informacja, że dany towar nie jest na magazynie a czas jego dostawy był określony na 4-21 dni roboczych. Po kontakcie z producentem okazało się, że nie mam możliwości sprowadzenia danego towaru.
TAK
7
Klient złożył zamówienie i zapłacił e-cardem. Ale jeszcze przed wysyłką zamówienie anulował – czy możemy go obciążyć prowizją za usługi e-card.?
TAK
8
Klient zgłasza mailowo usterkę produktu w 8-mym z 12-stu miesięcy gwarancji. Nie odpowiadamy na jego zgłoszenie. Klient przysyła towar na wspomnianą reklamację, jednak po 8 miesiącach od zgłoszenia, czyli 6 miesięcy po zakończeniu okresu gwarancji. Powołuje się na datę zgłoszenia w 8-mym miesiącu trwania gwarancji oraz na brak naszej odpowiedzi. Czy tym samym jesteśmy zobowiązani naprawić produkt z uwagi na brak odpowiedzi e-mail, mimo, iż produkt dotarł do nasdopiero 8 miesięcy po zgłoszeniu ( w tym 6 po zakończeniu gwarancji) ?
TAK
9
Klient zakupił 6 produktów (3×2 produkty). Produkty te były w promocji – 30% na trzeci produkt. Po kilku dniach klient zwrócił 3 z nich (odstąpił od umowy), które w \”rozliczeniach\” w serwisie są w standardowej cenie. W serwisie (chodzi tu o Allegro) rabat jest przyznawany do najtańszy wybranych produktów lub (jeżeli taka sama cena) do produktów zamówionych jako ostatnie. Klient wg. mnie odstępując od umowy zawartej na odległość jednocześnie \”zerwał umowę\” o przyznanie rabatu promocyjnego. Czy mam prawo odliczyć wartość rabatu od zwracanej kwoty zamówienia? Ponieważ w rezultacie klient zostawił sobie 3 szt. odliczenie powinno być pomniejszone o wartość rabatu jednej sztuki z zestawu 3 przedmiotów? Czy powinien być jakiś zapis przy takich promocjach, aby uniknąć w przyszłości takich niejasności?
TAK
10
W pismach od rzecznika zauważamy stronniczość – czy to właściwa postawa?
TAK
11
Czy mamy jakiś sposób prawny na wystawienie opinii w Internecie – przez osoby nie będące naszymi klientami?
TAK
12
Jak jest ze zwrotem kosztów wysyłki zwracanego towaru, gdy klient odsyła jego część? Wiem, że w przypadku zwrotu, zwracamy najniższy koszt wysyłki z naszego cennika. Co, jeśli klient kupił np.. 5 szt. a odesłał np.. 3, a 2 sobie zatrzymał. W przypadku zwrotu kosztów wysyłki, wychodzi na to, że wysyłkę tych 2 pozostawionych sztuk my sponsorujemy wysyłkę? Jeśli tak jest, to klient teoretycznie mógłby złożyć spore zamówienie, nawet z kilkudziesięcioma sztukami wśród których byłaby jakaś „pierdoła”, której zwrot przez klienta byłby wkalkulowany jako bardzo tani. Tylko po to by odzyskać pieniądze za drogą wysyłkę
TAK
13
Klient zakupił laptopa, który posiadał wadę obudowy (lekkie wgniecenie) stwierdzoną 3 dni po odebraniu przesyłki. Wada nie miała związku z przesyłką, była produkcyjna. Klient otrzymał natychmiast mailowo informację jak wysłać wadliwego laptopa na koszt sprzedawcy, w celu wymiany na nowy lub zwrotu środków. Niestety wysyłka nie nastąpiła. Klient odezwał się dwa lata później od daty zgłoszenia wady. Jak w takie sytuacji należy postąpić ? Klient użytkował laptopa przez dwa lata (od daty zgłoszenia wady), a teraz oczekuje przeceny towaru o bardzo znacząca kwotę (prawie 1/3 wartości sprzętu).
TAK
14
Sklep pracuje na zasadzie B2B, klientami są osoby nie będące konsumentami, jak i osoby będące konsumentami. czy samo OWU gwarantuje brak prawa odstąpienia od umowy dla przedsiębiorców nie będących konsumentami przy zamówieniu telefonicznym? Czego wymagać przy tego rodzaju zamówieniach?
TAK
15
Agencja reklamowa oddaje taboret, kupiła go na firmę na fakturę. PKD mają na działalność agencji reklamowych i działalność w zakresie specjalistycznego projektowania, czy mogą odstąpić od umowy na nowych prawach, że zakup na firmę, ale jako konsument? Powodem oddania był niepasujący kolor do wnętrza.
TAK
16
Czy żadna firma złożona z dwóch osób nie może odstąpić od umowy?
TAK
17
Jak to jest poza lokalem, skoro przez internet nie?
TAK
18
Czy artykuł nr 38 pkt 1 może też dotyczyć produktów robionych na zamówienie indywidualne klienta, czyli wytworzenia czegoś poza ofertę dla klienta?
TAK
19
Jak skutecznie i zgodnie z prawem wycofać się z umowy sprzedaży? W chwili zamawiania przez klienta status był ” na zamówienie” realizacja do 28 dni roboczych. Po rozmowie z producentem otrzymaliśmy informację, że towar jest niedostępny i nie dostarczymy go w 28 dniach roboczych.
TAK
20
Jaka to jest z umowa zawierana poza lokalem przedsiębiorstwa jeśli nie jest to zamówienie przez internet?
TAK
21
Klient domaga się z rękojmi zwrotu pieniędzy za wyciskarkę zakupioną w naszym sklepie. Posiada paragon zakupu. Tylko, że zakup został dokonany przez inną osobę- w systemie występuje klientka o całkiem innych danych. Jak w takim przypadku wygląda zwrot pieniędzy, bo roszczenia wysuwa osoba, która nie jest naszą klientką i jej chyba też nie możemy odesłać pieniędzy?
TAK
22
Klient zgłosił wadę optyczną towaru 2 dni po zakupie. Otrzymał natychmiast informację od sprzedawcy jak wysłać na koszt sprzedawcy produkt w celu wymiany lub zwrotu. Nie wysłał towaru po dwóch latach, a nagle się odzywa w celu przeceny towaru.
TAK
23
Klient zakupił 6 produktów (3×2 produkty) Produkty te były w promocji -30% na trzeci produkt. Po kilku dniach klient zwrócił 3 z nich (odstąpił od umowy), które w „rozliczeniach” w serwisie są w standardowej cenie. W serwisie (chodzi tu o Allegro) rabat jest przyznawany na najtańszy wybrany produkt lub (jeżeli taka sama cena) do produktu zamówionego jako ostatni. Klient wg. mnie odstępując od umowy zawartej na odległość jednocześnie „zerwał umowę” o przyznaniu rabatu promocyjnego. Czy mam prawo odliczyć wartość rabatu od zwracanej kwoty zamówienia? Ponieważ w rezultacie klient zostawił sobie 3 szt. odliczenie powinno być pomniejszone o wartość rabatu jednej sztuki z zestawu 3 przedmiotu? Czy powinien być jakiś zapis przy takich promocjach, aby uniknąć w przyszłości takich niejasności?
TAK
24
Dystrybutor odrzuca reklamacje albo jej nie rozpatruje, ponieważ upłynął okres rękojmi zawarty pomiędzy przedsiębiorcami, a reklamacja jest zasadna. Mógłby się Pan odnieść?
TAK
25
Czy możemy odrzucić reklamację nie posiadając powodu odrzucenia?
TAK
27
Co jeśli klient naprawi produkt poprzez gwarancję producenta, który wymieni mu produkt na inny (wyższy model), a później klient zgłosi się do nas z naprawą tego kolejnego modelu w ramach rękojmi?
TAK
28
Czy klient musi napisać wyraźnie w mailu/telefonie, że został poinformowany?
TAK
29
Czy sama wiadomość zawarta i odsyłająca do strony wystarczy z prośbą o zapoznanie?
TAK
30
Regres wynika z jakich przepisów?
TAK
31
Klient kupił pralkę na fakturę vat prowadzi, dom starców. Reklamuje ją, twierdzi, że stała w domu. Juk udowodnić, że korzystał w DG?
We współczesnym świecie, gdy życie stopniowo przenosi się do sieci, coraz większego znaczenia nabierają umowy zawierane z osobami aktywnie uczestniczącymi w przestrzeni wirtualnej. Tym samym chcąc liczyć się na rynku koniecznym będzie nawiązanie współpracy z blogerami, vlogerami, influencerami, youtuberami, czyli tymi którzy brylują w internecie. Każda taka współpraca powinna opierać się na porozumieniu, tj. umowie. Umowa z influencerem czy blogerem , którzy przez swoje zasięgi w internecie pozwolą nam na wypromowanie naszej marki jest wtedy konieczna. Tym samym również przedsiębiorca korzystając z pracy blogera wpływa na jego renomę i zwiększa jego zasięgi. Stąd współpraca między firmami a blogerami czy influencerami staje się coraz bardziej powszechna a to dlatego, że może przynosić korzyści każdej stronie takiej umowy.
Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie warunków jakie powinna spełniać dobra umowa z influencerem. Jakie postanowienia powinna zawierać, czego się wystrzegać przy zawieraniu takiej umowy, tak by przynosiła korzyści zainteresowanym. Postaram się także odpowiedzieć kiedy właściwym będzie zaproponowanie blogerowi współpracy na podstawie umowy barteru.
Umowa z influencerem wzór
Zawierając umowę o współpracę, warto pamiętać, że głównym celem takiej umowy jest osiągnięcie wspólnych celów podmiotów ją zawierających. Powinna określać zasady współdziałania by cele te osiągnąć. Umowa taka jest w pewnym zakresie wyrazem zaufania i lojalności. Szczególnie jeżeli chodzi o wykorzystanie danych poufnych, jak również w zakresie rzetelnego przygotowania publikowanych treści.
Umowa o współpracy tak jak każda umowa powinna zawierać pewne podstawowe postanowienia, które warunkują jej ważność oraz dodatkowe postanowienia, zawierane w interesie poszczególnych stron. W tym zaś zakresie można powiedzieć, że :”sky is the limit”, pamiętajmy jednak, że postanowienia te muszą być zgodne z prawem. W szczególności umowa z influencerem o współpracę, tak jak praktycznie każda umowa, powinna określać:
datę zawarcia umowy;
strony umowy, z zaznaczeniem czy umowa zawierana jest zosobą fizyczną czy z przedsiębiorcą, a także osób reprezentujących wraz z podstawą umocowania i pełnymi danymi rejestrowymi;
przedmiot umowy, czyli określenie czego umowa dotyczy i osiągnięcia jakiego efektu po niej oczekujemy;
określenie sposobu wynagradzania i rozliczenia (w tym wystawienia faktury i określenia wysokości świadczenia ze wskazaniem terminów płatności);
czas trwania umowy;
sposób jej wypowiedzenia, rozwiązania;
konsekwencje niewykonania lub nienależytego jej wykonania;
formę zmiany warunków umowy;
ewentualnie określenie sposobu rozwiązywania sporów powstałych na tle umowy (np. sąd arbitrażowy, lub wybór właściwego sądu powszechnego do rozpatrywania powstałych sporów).
Jeżeli przedmiotem umowy jest umowa z influencerem, vlogerem czy youtuberem warto pamiętać też o następujących kwestiach.
Postanowienia, które powinny się znaleźć:
dokładne określenie sposobu promowania marki, wykorzystanie logo, forma promocji;
określenie środków za pomocą jakich ma być produkt promowany czy to ma być tekst, zdjęcia, utwór muzyczny itp.;
określenie czasu reklamy zarówno w formie określonego wycinka czasu lub np. poprzez osiągnięcie określonego zasięgu mierzonego np. liczbą subskrypcji, lajków, udostępnień itp.;
przy użyciu jakich mediów ma nastąpić publikacja;
ograniczenia dotyczące promowania innych marek oferujących ten sam lub podobny produkt;
określenie zasad zachowania poufności, poprzez określenie jakie informacje przekazane blogerowi są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa;
określenie zasad przetwarzania danych osobowych blogera;
przeniesienie praw autorskich do powstałego dzieła poprzez udzielenie licencji do korzystania z nich lub przeniesienia tych praw( Należy zaznaczyć i pamiętać o tym, że do przeniesienia praw autorskich konieczna jest forma pisemna umowy. Minimalna forma powinna obejmować wymianę skanów podpisanej własnoręcznie przez strony umowy. Niezachowanie tej formy może skutkować nieważnością takiej umowy);
gdy wraz z produktem publikowany jest wizerunek blogera, w przypadku gdy to zamawiający określony materiał sam będzie dokonywał jego rozpowszechniania, należy uzyskać od blogera zgodę na wykorzystywanie jego wizerunku;
określenie kar umownych w razie niewykonania poszczególnych postanowień umownych lub naruszenia zasad współpracy.
Postanowienia, których powinniśmy unikać:
narzucania blogerowi określonej treści publikacji;
stosowania niesymetrycznych kar umownych;
stosowania zbyt ogólnych pojęć (niedookreślenie przedmiotu i warunków umowy);
akceptacji treści przed publikacją.
Kary umowne
Pamiętajmy, że pewne postanowienia będą korzystne dla jednej strony a tym samym będą niekorzystne dla strony drugiej. Należy zatem mieć na względzie, szczególnie jeżeli zależy nam na długofalowej współpracy by umowa była możliwie symetryczna, tak by żadna ze stron nie czuła się pokrzywdzona zawarciem takiej umowy. Tutaj warto zaznaczyć, że kary umowne w takiej umowie mogą obejmować głównie opóźnienie w wykonaniu umowy, nieterminową publikację, niewłaściwe ulokowanie materiału promocyjnego, skrócenie czasu publikacji, niezachowanie zasad poufności.
Wizerunek blogera, wyłączność
Obecnie coraz częściej wykorzystywanym sposobem rozpowszechniania informacji o produkcie przez firmy jest korzystanie z wizerunku osób działających w internecie. Blogerzy, vlogerzy, influencerzy, osoby, których wpisy i publikacje śledzą dziesiątki a nawet setki tysięcy osób. Wykorzystują do tego media społecznościowe takie jak instagram, facebook, twitter itp. Jest to świetny sposób na promocję produktu. Docelowo podjęcie współpracy z blogerem dotyczy przedstawienia mu do promocji produktów, na których się zna, lub z którymi związany jest główny temat jego działalności. Nie jest to oczywiście regułą czy koniecznością. Jak zatem ma się do tego umowa barteru. Pamiętajmy zatem, że wizerunek blogera jest kluczowy dla promocji naszego produktu. Wobec tego należy pamiętać o aktualnych ograniczeniach w rozpowszechnianiu wizerunku osoby. Tak jak już wcześniej wspomniano, jeżeli przedsiębiorca zleci blogerowi wykonanie materiału reklamowego a następnie sam będzie go rozpowszechniał, to koniecznie należy uzyskać zgodę blogera na publikację jego wizerunku.
Biorąc powyższe pod uwagę wizerunek blogera jest czymś bardzo cennym. Może się jednak zdarzyć, że w umowie będziemy chcieli określić by ta konkretna osoba była związana wyłącznie z naszym produktem (tzw. Umowa na wyłaczność). Decydując się na taki ruch koniecznym będzie przede wszystkim wskazanie w umowie czasu tej wyłączności, czyli określenie, że bloger w danym czasie nie będzie podejmował się innych działań „konkurencyjnych” promując np. inne marki. Jest to oczywiście kwestia, która będzie podlegała dodatkowej opłacie. Czas trwania takiej wyłączności z punktu widzenia ekonomicznego nie powinien być zbyt krótki ale jednocześnie nie może nadmiernie ograniczyć blogera w jego działalności.
Czym jest umowa barteru? Kiedy warto oprzeć na niej współpracę?
Ogólnie mówiąc umowa barteru to umowa, której przedmiotemjest wymiana usługi za usługę, towaru za towar lub towaru za usługę. Ważnym jest, że umowa ta nie została określona przepisami prawa, nie oznacza to jednak, że pewne postanowienia w umowie zawarte nie będą wymagały określonej formy dla swej ważności. Tak samo należy podkreślić, że umowa ta dotyczy transakcji, w której nie sięgamy po gotówkę, czy nie dokonujemy przelewu, to jednak umowa ta ma charakter odpłatny(konieczność wystawienia faktury). Dlatego ważnym jest także by wzajemne świadczenia były zbliżonej wartości. Należy dokładnie określić ich wartość.
W przypadku blogerów najczęściej będziemy mieli do czynienia z wymianą towaru za usługę. Bloger otrzymuje od przedsiębiorcy określone towary, które w zamian są publikowane w internecie wraz z wizerunkiem danego blogera w formie reklamy, testu, recenzji.
Umowa barterowa jest dobrą propozycją dla blogerów rozpoczynających swoją karierę, których zasięgi nie są jeszcze tak szerokie. Musimy liczyć się z tym, że im więcej osób śledzi poczynania określonego blogera tym większego wynagrodzenia będzie oczekiwał za współpracę. Wiadomym jest, że możliwość dotarcia do klienta jest kosztowna, stąd jeżeli oferowane w ramach barteru produkty nie przedstawiają znacznej wartości ekonomicznej ciężko oczekiwać, że bloger prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie zgodzi się na użycie swojego wizerunku w zamian za taki produkt.
Obecnie łatwo zauważyć, że podstawowymi formami prowadzonych kampanii reklamowych przez blogerów jest reklama sponsorowana, w której bloger przedstawia określony produkt, druga zaś polega na testowaniu produktu i wyrażaniu opinii na temat produktu, często też w formie porównawczej. Wymiana barterowa jest idealnym rozwiązaniem w sytuacji kiedy blogerowi zależy na posiadaniu określonego towaru, którego nie będzie musiał kupić z własnych środków, pod warunkiem, że dokona jego publikacji na swoim blogu.
Ważną kwestią jest by reklamodawca nie narzucał treści, które mają być opublikowane. Jest możliwe określenie zakresu publikacji, uzyskanie pozytywnej recenzji i weryfikacja materiału przed jego opublikowaniem, jednak jest to podejście mało profesjonalne. Najlepszą metodą uzyskania pozytywnej recenzji jest zaoferowanie produktu o odpowiedniej jakości. Ważnym jest jednak i nie wolno o tym zapominać by możliwie dokładnie określić kwestie jakie publikacje powinna obejmować. Tak samo ważne jest dokładne określenie terminów wykonania umowy i dokonania publikacji.
Podsumowanie
Podsumowując należy stwierdzić, że współpraca firmy promującej swoje produkty z blogerami mogą przynieść obopólne korzyści. Zawarcie umowy o współpracę czy też umowy barterowej będzie zależało o tego z kim konkretnie zawieramy umowę. Umowa barterowa będzie bardziej wskazana gdy będziemy współpracować z początkującym blogerem, którego usatysfakcjonuje samo otrzymanie określonych produktów. Pamiętajmy też, że tego typu umowy są tak wizerunkowo pozytywne, jak i ryzykowne. Umowa z influencerem to nie taka prosta sprawa, pamiętajmy że produkt będzie wiązany z osobą blogera zaś bloger z konkretnym produktem a zatem nastąpi wizerunkowe połączenie. Zatem decyzję o współpracy należy podejmować w sposób przemyślany z odpowiednim wyborem osoby blogera.
Regulamin serwisu randkowego i polityka prywatności
Każdy serwis internetowy ma swoją określoną charakterystykę. Wynika z tego, że zawsze, zakładając nowy serwis, należy wziąć pod uwagę, czy jego tematyka nie będzie pociągała za sobą szczególnych wymogów prawnych. Właściciele serwisów randkowych, matrymonialnych czy erotycznych muszą wyjątkowo ostrożnie podchodzić do kwestii sporządzenia regulaminu oraz polityki prywatności. W regulaminie należy uwzględnić wiele kwestii, w szczególności dotyczących odpowiedzialności właściciela za treści dodane w serwisie przez jego użytkowników. Nie obejdzie się zatem bez odpowiednio dopasowanych pod kątem prawnym dokumentów. O czym powinniśmy zatem pamiętać przy tworzeniu serwisu o tematyce randkowej?
Rola właściciela serwisu oraz jego odpowiedzialność
W regulaminie serwisu randkowego przede wszystkim należy uregulować kwestie odpowiedzialności jego właściciela, tak aby nie budziło to żadnych wątpliwości. Zazwyczaj serwis taki pozwala swoim użytkownikom na zakładanie wirtualnych profili, które mogą oni uzupełniać o swoje dane, w tym nierzadko również dodając zdjęcia czy inne treści służące scharakteryzowaniu ich osoby, co ma na celu ułatwić nawiązanie kontaktu z innymi użytkownikami serwisu. Serwisy randkowe co do zasady umożliwiają komunikację między użytkownikami za pośrednictwem czatów, wideorozmów czy opcji prywatnych wiadomości. Właściciel serwisu, jako usługodawca, pozostaje tutaj zatem niejako z boku, ponieważ nie ingeruje on w korzystanie przez usługobiorców z funkcji serwisu ani nie pośredniczy w żaden sposób w tym procesie. Oznacza to, że dla usługodawcy takiego serwisu najważniejsze będzie, aby informować użytkowników o zasadach prawidłowego korzystania z serwisu oraz jego usług elektronicznych. Usługodawca powinien jasno określić, że odpowiedzialny jest wyłącznie za prawidłowe działanie samego serwisu, natomiast nie ma wpływu na treść zamieszczanych przez usługobiorców opisów, zdjęć czy innych materiałów. Powinien oczywiście podejmować odpowiednie kroki, jeżeli dodawane w serwisie treści naruszają przepisy prawa, jednak nie jest jego rolą weryfikowanie np. profilów użytkowników pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym. Każdy usługobiorca powinien zatem we własnym zakresie oceniać, czy osoba, z którą się kontaktuje za pośrednictwem serwisu, wydaje mu się wiarygodna i prawdomówna. Właściciel serwisu udostępnia zatem swoim użytkownikom wyłącznie techniczne narzędzia do znalezienia potencjalnych partnerów.
Usługi elektroniczne świadczone przez właściciela serwisu mogą być odpłatne. Dotyczy to zwłaszcza konta w serwisie, które za odpowiednimi opłatami może dawać usługobiorcy dodatkowe funkcjonalności, zwłaszcza opcję promowania czy wyróżniania swoich zbiórek. Ponadto często sama możliwość gromadzenia i wypłaty darowizn przez użytkownika wiąże się zwykle z pobieraniem przez serwis prowizji. Wszelkie informacje o odpłatności usług i umów zawieranych z usługodawcą powinny być wskazane i uregulowane w samym regulaminie. W szczególności warto zawrzeć informacje o sposobach i terminach płatności, a także terminie wykonania odpłatnych usług, aby nie tworzyć następnie niedomówień mogących prowadzić do konfliktów z usługobiorcami.
Usługi elektroniczne w serwisie
Mimo że właściciel serwisu internetowego nie będzie odpowiadał za zgodność ze stanem faktycznym danych, które wprowadzają do serwisu usługobiorcy, to będzie odpowiedzialny za prawidłowość świadczonych przez niego usług elektronicznych. Każdy serwis internetowy, a szczególnie o charakterze randkowym, pozwala usługobiorcom na korzystanie z jakichś funkcjonalności, które wiążą się z pewną interaktywności czy koniecznością wpisywania przez usługobiorców określonych danych do formularzy na stronie. Usługi te powinny być odpowiednio opisane w samym regulaminie serwisu, poczynając od sposobu korzystania z nich, a kończąc na możliwości rezygnacji i zaprzestania świadczenia usługi. Właściciel serwisu powinien informować o zasadach dokonywania zgłoszeń reklamacyjnych na działanie usług elektronicznych.
W przypadku usług elektronicznych takich jak wirtualny profil, o którym wspomnieliśmy już wcześniej, można mówić o zawarciu umowy między usługobiorcą a usługodawcą o charakterze ciągłym. Jeżeli dodatkowo z daną usługa elektroniczną wiąże się obowiązek uiszczenia płatności, a więc mamy do czynienia z usługą odpłatną, nie może takiej informacji zabraknąć w samym regulaminie. Pozostaje wtedy również przedstawienie możliwych metod płatności oraz terminu realizacji odpłatnej usługi. Biorąc pod uwagę, że regulamin serwisu randkowego dedykowany jest co do zasady osobom fizycznym – konsumentom – należy także poświęcić miejsce na ustawowe prawo odstąpienia od umowy, jakie przysługuje konsumentom w ciągu 14 dni od dnia zawarcia umowy o świadczenie usług. Kluczowe będzie spełnienie także obowiązku informacyjnego usługodawcy co do pozasądowych sposobów dochodzenia roszczeń.
Usługami elektronicznymi, które najczęściej spotykamy w serwisach internetowych o tematyce randkowej, matrymonialnej czy erotycznej są – obok profilu użytkownika – czat elektroniczny, funkcja strumieniowego przesyłania treści wideo z kamerki internetowej dla innych użytkowników, ale też mogą to być mniejsze usługi elektroniczne, takie jak możliwość prowadzenia bloga czy korzystania z wyszukiwarki. Usługi te mogą wiązać się dla usługobiorców z różnego rodzaju ryzykiem. Obowiązkiem usługodawcy będzie więc informowanie w regulaminie o ewentualnych zagrożeniach i niebezpieczeństwach, jakie wiązać się mogą dla usługobiorców z korzystaniem z serwisu i jego usług elektronicznych.
W przypadku takich usług elektronicznych niezbędne będzie umieszczenie odpowiednich checkboxów, które osoba korzystająca z usługi obowiązana będzie zaznaczyć. Przesyłanie danych osobowych formularzami w serwisie wymagać będzie oświadczenia o zapoznaniu się z polityką prywatności, a założenie profilu – dodatkowo wyraźnej zgody na postanowienia regulaminu serwisu.
Pouczenia i zastrzeżenia prawne
Dla serwisu o tematyce randkowej czy matrymonialnej, ale także dla serwisów erotycznych istotny jest charakter treści, jakie dodawane i wyświetlane są jego usługobiorcom na stronie. W związku z tym w regulaminie, ale również poprzez odpowiednie komunikaty i ostrzeżenia na stronie samego serwisu, należy wyraźnie zaznaczyć, do jakiej kategorii odbiorców przeznaczony jest serwis oraz że korzystanie z niego możliwe jest wyłącznie przez osoby pełnoletnie.
W regulaminie powinny znaleźć się pouczenia co do zakazu dostarczania treści bezprawnych lub mogących zakłócać działanie serwisu przez jego użytkowników. Dotyczy to w szczególności wszelkich miejsc w serwisie, gdzie możliwe jest wpisywanie jakichś danych i treści tekstowych. Korzystanie z serwisu powinno także odbywać się z poszanowaniem ogólnych przepisów prawa, a w szczególności dóbr osobistych osób trzecich, ochrony danych osobowych oraz praw własności intelektualnej. Są to kwestie pozornie oczywiste, jednak na właścicielu serwisu, jako usługodawcy, ciąży obowiązek spełnienia tych obowiązków informacyjnych i pouczenia swoich usługobiorców o tych zasadach.
Regulamin serwisu randkowego nie powinien pomijać kwestii technicznych. Należy wskazać, jakie wymagania powinna spełniać osoba odwiedzająca serwis, aby korzystać z niego w sposób prawidłowy i w pełni funkcjonalny.
Serwis internetowy zawierać może z pewnością wiele treści i elementów graficznych, które stanowią własność intelektualną. W takiej sytuacji również o tym należy wspomnieć w regulaminie, aby uniknąć wszelkich wątpliwości co do charakteru tych treści oraz zakazu ich rozpowszechniania i korzystania z nich poza serwisem.
W razie jakichkolwiek problemów czy pytań dotyczących serwisu usługobiorcy powinni mieć możliwość skontaktowania się z właścicielem strony. Dlatego nie bez znaczenia jest, aby regulamin serwisu randkowego zawierał w szczególności dane identyfikacyjne właściciela serwisu oraz dane kontaktowe takie jak adres poczty elektronicznej czy adres jego siedziby.
Dane osobowe w serwisie internetowym
W końcu dochodzimy do ostatniej kwestii, którą należy uregulować, gdy sporządza się dokumenty dla każdego serwisu internetowego. W świetle rozporządzenia RODO przejrzystość w zakresie przetwarzania danych osobowych nabrała jeszcze większego znaczenia niż dawniej. Dlatego właśnie każdy serwis internetowy, nawet jeżeli nie udostępnia swoim użytkownikom wielu podstron czy formularzy, w których mogą podawać swoje dane osobowe, powinien posiadać dostosowaną politykę prywatności.
Polityka prywatności spełnia obowiązki informacyjne, jakie ciążą na administratorze danych osobowych, którym będzie w większości przypadków sam właściciel serwisu i usługodawca. Powinna ona precyzować, kto jest administratorem danych gromadzonych w ramach serwisu internetowego oraz jak nawiązać z nim kontakt. Jeżeli dana firma wyznaczyła inspektora ochrony danych osobowych, to również jego dane identyfikacyjne muszą znaleźć się w regulaminie.
Ponadto nie może zabraknąć informacji o sposobie przetwarzania danych osobowych usługobiorców. Każda polityka prywatności powinna precyzować:
Cele, dla których gromadzi się dane osobowe w ramach strony;
Podstawę prawną celu przetwarzania danych;
Zakres danych, czyli jakiego typu dane są w określonym celu gromadzone;
Okres przetwarzania, czyli przez jaki czas określone dane będą w tym celu przetwarzane.
Są to podstawowe informacje, na jakie należy zwrócić uwagę, tworząc politykę prywatności serwisu internetowego. Poza tym należy pouczyć osoby, których dane dotyczą, o ich prawach (w szczególności do sprostowania i zmiany danych, usunięcia danych, ograniczenia ich przetwarzania oraz sprzeciwu).
W serwisie internetowym o charakterze randkowym czy matrymonialnym nieuniknione jest dodatkowo przetwarzanie tzw. szczególnej kategorii danych osobowych (zwanych też danymi wrażliwymi). Będą to wszelkie informacje dotyczące seksualności, w tym orientacji seksualnej oraz płci użytkowników. W związku z tym administrator danych osobowych – właściciel serwisu – powinien jeszcze bardziej zwrócić uwagę na konieczność pozyskania wyraźnych zgód od swoich usługobiorców oraz wdrożenia odpowiednich środków zabezpieczenia tych danych przed nieuprawnionym dostępem. Może się to wiązać z obowiązkiem zamieszczenia dodatkowego checkboksa przed skorzystaniem przez usługobiorcę z danej usługi elektronicznej (np. konta użytkownika), której świadczenie wymaga przetwarzania danych wrażliwych.
W polityce prywatności powinny się znaleźć informacje o wszelkich wykorzystywanych metodach analitycznych (takich jak narzędzie Google Analytics albo Facebook Pixel) oraz o profilowaniu i remarketingu, jeżeli są przez administratora w serwisie stosowane. Usługobiorcy powinni być świadomi, jakie narzędzia i dlaczego stosuje się do śledzenia ich aktywności w ramach serwisu internetowego.
Polityka prywatności jest również dobrym miejscem na spełnienie obowiązku informacyjnego dotyczącego plików cookies. W zasadzie każdy serwis internetowy z tego rodzaju plików korzysta, aby zapamiętywać preferencje użytkowników co do wyglądu serwisu czy podawane przez nich w formularzach dane (np. logowania do konta). Jako że nie ma możliwości wyłączenia używania plików cookies domyślnie dla każdego użytkownika, serwis internetowy powinien informować osoby odwiedzające stronę, najlepiej poprzez widoczny komunikat na stronie głównej, o korzystaniu z plików cookies. Komunikat taki zawierać może odnośnik do polityki prywatności, w której z kolei zagadnienie zostanie omówione szerzej. Powinno znaleźć się tam pouczenie o możliwości ręcznego wyłączenia oraz usunięcia plików cookies przez każdego użytkownika z perspektywy jego przeglądarki internetowej.
Dlaczego warto zlecić prawnikowi napisanie regulamin serwisu randkowego i polityki prywatności?
Regulamin serwisu internetowego powinien być zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w szczególności z Kodeksem cywilnym oraz Ustawą o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W przypadku serwisu randkowego, który zasadniczo będzie dedykowany konsumentom, najważniejsze będzie jednak przestrzeganie obowiązków wynikających z Ustawy o prawach konsumenta. Polityka prywatności wiąże się natomiast z uwzględnieniem wielu wymogów, jakie nakłada na administratora danych osobowych rozporządzenie RODO. Serwisy zawierające treści erotyczne będą wymagać szczególnie delikatnego podejścia do kwestii odpowiedzialności usługodawcy za treści zawarte w serwisie oraz obostrzeń dotyczących wieku usługobiorców.
Jak zatem widać, regulacje, które należy uwzględnić, rozsiane są często po wielu różnych aktach prawnych. Właściciel serwisu, nie znając dobrze prawa, może więc napotkać na swej drodze sporo przeszkód.
Chociaż kuszące jest skopiowanie jednego z dostępnych w sieci wzorów regulaminów, ich jakość zazwyczaj pozostawia wiele do życzenia, a poza tym nie ma pewności, że nie naruszamy wtedy czyichś praw własności intelektualnej. Dlatego lepiej nie ryzykować i zwrócić się z tym problemem do prawnika. Profesjonalny regulamin to coś więcej niż działalność zgodna z prawem – jego wysoki poziom merytoryczny oraz przejrzystość budują wiarygodność serwisu randkowego. Odpowiednio zredagowany przez prawnika regulamin zapewni pozytywny odbiór serwisu oraz będzie dobrze prezentować się na jego stronie.
Tworzymy zespół doświadczonych prawników specjalizujących się w kwestiach prawnych związanych z prowadzeniem sklepu internetowego.
Pomagamy sprzedawcom sprawdzając i pisząc dla nich bezpieczny regulamin sklepu internetowego. Przeprowadzamy audyty stron sklepu pod kątem obowiązków informacyjnych oraz zapewniamy wsparcie przy reklamacjach i zwrotach.
